دیدگاه
نقش زنان در مدیریت آب
منتشر شده
3 سال پیشدر

در ژانویه 1992، پانصد کارشناس دولتی و غیردولتی آب در دوبلین، ایرلند در کنفرانس بین المللی آب و محیط زیست گرد هم آمدند تا در مورد آینده حاکمیت جهانی آب در شرایط تغییرات آب و هوایی بحث کنند. در بیانیه برآمده از این کنفرانس، نقش اساسی زنان در مدیریت آب به رسمیت شناخته شد. اصل 3 بیانیه دوبلین تصریح می کند که “زنان نقش اصلی را در تامین، مدیریت و حفاظت از آب ایفا می کنند” و بنابراین، سیاست های مثبت نه تنها باید برای رسیدگی به نیازهای خاص زنان در رابطه با آب، بلکه برای توانمندسازی مشارکت آنها “در تمام سطوح در برنامه های منابع آب، از جمله تصمیم گیری و اجرا” اتخاذ شود.
این بیانیه از سوی جامعه بینالمللی اذعان داشت که اگرچه زنان تامینکننده اصلی منابع آب در خانوادهها در سراسر جهان بوده و هستند، اما به ندرت در تصمیمگیری درباره مدیریت این منابع آبی دخالت دارند.
سه دهه بعد، جهان هنوز تا رسیدن به برابری جنسیتی در مدیریت منابع آب فاصله دارد. چالش هایی که در دهه 1990 زنان با جمع آوری و مدیریت آب و استفاده از آن مواجه بودند، اکنون با پیامدهای تغییرات آب و هوایی تشدید شده است. در سراسر جهان، زنان و دختران اغلب مسئول جمع آوری و مدیریت آب در خانه هستند.
بر اساس مطالعه انجام شده توسط دفتر زنان سازمان ملل متحد برای داده های 61 کشور، در 80 درصد از خانواده های محروم از آب، زنان و دختران بار جمع آوری آب را به دوش می کشند. در حالی که کمبود آب، موج گرما و خشکسالی وسیع تر می شود، زنان و دختران مجبور میشوند مسافت های بیشتری را برای آوردن آب پیاده طی کنند. در بسیاری از موارد، این مساله مانع تحصیل دختران میشود. مطالعات نشان داده است که کاهش یک ساعته در جمع آوری آب می تواند میزان ثبت نام دختران در مدرسه را افزایش دهد.
علاوه بر این، دسترسی ایمن و مقرون به صرفه به سرویس های بهداشتی برای زنان هنوز هم به سختی به دست می آید. آب، بهداشت و سلامت برای تحقق حقوق زنان و همچنین توسعه اقتصادی و اجتماعی آنها ضروری است. تضمین دسترسی ایمن و گسترده به آب، بهداشت و سلامت برای زنان و دختران به برابری جنسیتی و حضور آنها در جامعه کمک می کند.
زنان بخش قابل توجهی از ذینفعان درگیر در مصرف و مدیریت روزانه آب را تشکیل می دهند، اما تا سال 2014، کمتر از 17 درصد از نیروی کار در کشورهای در حال توسعه را تشکیل می دادند. عدم حضور آنها در مشاغل فنی و نقش های رهبری در بخش آب، بهداشت و سلامت می تواند به دلیل موانع فرهنگی باشد، اما همچنین این واقعیت که آنها کمتر صاحب زمینی می شوند که آب از آن سرچشمه می گیرد و یا منبع آب است، می تواند کارایی مدیریت آب را مختل کند.
در واقع، بر اساس مطالعه دفتر عمران سازمان ملل متحد از 44 طرح آب در آسیا و آفریقا، تعداد بسیاری از شواهد نشان می دهد که مشارکت زنان و مردان می تواند «اثربخشی پروژه را افزایش دهد» و «احتمال پایداری را بهبود بخشد». این در حالی است که به نقش زنان در مدیریت منابع آب به اندازه مردان توجه شود.
در سطح ملی، زنان میتوانند استراتژیهای جامعتر آب و بهداشتی که دغدغههای زنان را یکپارچه میکند، هدایت کنند. به طور کلی، برای درک کامل نقش جنسیتی در مصرف و مدیریت آب و چالشهایی که زنان و دختران ممکن است با توجه به دسترسی به آب و سرویس بهداشتی سالم با آن مواجه شوند، نیاز به جمعآوری دادههای بیشتر بر اساس جنسیت تفکیک شده ضروری است. این داده ها میتواند با سایر عوامل (مانند طبقه، قومیت یا ثروت) که ممکن است بر دسترسی به آب، بهداشت و سلامت تأثیر بگذارد، تکمیل شود.
زنان ساکن در جوامع روستایی مناطق خشک و نیمه خشک که عموما با خشکسالی و بارش اندک مواجه هستند، بیشترین آسیب را از کمبود منابع آبی می بینند و برای جمع آوری آب و مدیریت خانه تحت فشار هستند.
پژوهشی با عنوان «بررسی عوامل موثر بر مشارکت زنان روستایی در مدیریت مصرف آب در شهرستان میناب» که پاییز ۹۹ در نشریه جامعهشناسی كاربردی منتشر شده، با بررسی جامعه آماری زنان روستایی چهار روستای شهرستان میناب به این نتیجه رسیده است که متغیرهای تاثیرگذار و تبیینكنندە مشاركت زنان روستایی به ترتیب شامل حمایت سازمانی، ارزشها و هنجارهای سنتی و میزان درآمد است. همچنین حمایت سازمانهایی مانند شورا، دهیاری و… تاثیر مثبتی بر مشاركت زنان دارد و ارزشها و هنجارهای سنتی، مانع جدی بر سر راه مشاركت زنان است.
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ رﻫﻴﺎﻓﺖﻫﺎی ﻣﺪﻳﺮیتی ﻛﻪ ﺣﺪود یک دﻫﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺟﺪی در ﻛﺎﻧﻮن ﺗﻮﺟﻬﺎت اﻏﻠﺐ ﻛﺸﻮرﻫﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻫﻨﮕﺎمی میﺗﻮاﻧﺪ ﻛﺎرﺳﺎز ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮش ﺟﺎﻣﻊﮔﺮا ﭘﺎﻳﻪرﻳﺰی ﺷﻮد و ﻣﺪﻋﺎی آن ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺸﻮرﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺸﺎن داده ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻣﺼﺮف آب ﺑﺪون ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻣﺮدم و ﺑﻪ وﻳﮋه زﻧﺎن، ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﺎیجی ﻣﺤﺪود و مقطعی دارد.
شهره صدری-یادداشت
منبع: https://www.envnew.ir/?p=1960

شاید دوست داشته باشید

به همین دلیل در سالهای اخیر برخی سراغ یک گزینه پایدارتر رفتهاند که مکعب های کوچک براق فولادی هستند. این قطعات ضدزنگ نه تنها زیبایی نوشیدنیها را افزایش میدهند، بلکه سریعتر سرد میشوند و یخ میزنند.
سینیهای یخ سیلیکونی نیز یک جایگزین خوب محسوب میشوند که بسیاری آن را سالمتر و کار با آنها را آسانتر میدانند.
۴- انتخابی بد به نام لیوانهای کاغذی
اگرچه گمان میرود که لیوانهای کاغذی با محیط زیست سازگارتر هستند، اما آنها نیز منجر به تولید آلودگیهای پلاستیکی میشوند.
در واقع برای جلوگیری از نشت آب از این لیوانها، آنها به لایهای از درزگیر نیاز دارند که معمولاً از ۱۰ درصد پلی اتیلن با چگالی بالا یا اچدیپیای (HDPE) تشکیل شده است.
بازیافت لیوانهای کاغذی نیز به دلیل ضرورت جداسازی لایه HDPE از کاغذ مشکل است و این فرآیند را پیچیده میکند.
همچنین استفاده از لیوانهای کاغذی برای نوشیدنیهای گرم میتواند منجر به آزاد شدن مواد شیمیایی مختلف شود. در مطالعهای در سال ۲۰۲۱ میلادی مشخص شد که این لیوانها میتوانند مواد خطرناکی مانند فلوراید، کلرید، سولفات و نیترات را آزاد کنند.
برای حل این مشکل، میتوان از یک فلاسک فولادی ضد زنگ استفاده کرد که نه تنها برای محیط زیست مفید است بلکه خطر تولید ریزپلاستیکها را نیز کاهش میدهد.
۵- چایهای کیسهای
چایهای کیسهای هم میتوانند میکروپلاستیکها را وارد دمنوش صبحگاهی شما کنند؛ زیرا بسیاری از این کیسههای چای با پلاستیک پلی پروپیلن ساخته میشوند و حتی چای کاغذی کیسهای نیز میتواند حاوی رگههایی از پلاستیک باشد.
تحقیقات منتشر شده در سال ۲۰۲۳ میلادی توسط دانشگاه علوم بهداشت داو (Dow) در پاکستان ، نشان داد که چگونه آب داغ مورد استفاده برای دم کردن چای میتواند میلیونها ریزپلاستیک را از این کیسهها آزاد کند. بر اساس این تحقیقات، یک فنجان چای کیسهای میتواند حاوی ۳.۱ میلیارد نانوپلاستیک باشد.
چای کیسهای ممکن است حاوی مواد مضر دیگری از جمله ترکیبات فلوئور، آرسنیک، نمکهای رادیوم، آلومینیوم، مس، سرب، جیوه، کادمیوم، باریم و نیترات نیز باشد.
به همین دلیل است که مصرف چای فله آنهم در یک قوری چدنی یا سفالی و با یک صافی فلزی توصیه میشود. برخی نیز استفاده از کیسههای چای پنبهای یا صاف کردن چای به کمک یک کتان ارگانیک را توصیه می کنند.
با این ابتکارات کوچک، آشپزخانه شما کمتر در معرض خطر به میکروپلاستیکها قرار خواهد گرفت.
منبع: یورو نیوز

ردپای کربن سالانه 2 میلیارد ریشتراش پلاستیکی یکبار مصرف دورریخته شده!
در سال 1990 #آژانس_حفاظت_محیط_زیست ایالات متحده در مورد تأثیرات زیستمحیطی تیغهای یکبار مصرف، تخمین زد که آمریکاییها سالانه بیش از 2 میلیارد تیغ یکبار مصرف را دور میریزند.
این تخمین برای تقریبا 34 سال پیش بود.
از زمان انتشار مقاله این آژانس، نه EPA و نه شرکتهای بزرگ تولید ریشتراش یکبار مصرف این دادها را به روز نکردهاند. EPA در سال 2019 اعلامردپای کربن سالانه 2 میلیارد ریشتراش پلاستیکی یکبار مصرف دورریخته شده!
در سال 1990 #آژانس_حفاظت_محیط_زیست ایالات متحده در مورد تأثیرات زیستمحیطی تیغهای یکبار مصرف، تخمین زد که آمریکاییها سالانه بیش از 2 میلیارد تیغ یکبار مصرف را دور میریزند.
این تخمین برای تقریبا 34 سال پیش بود.
از زمان انتشار مقاله این آژانس، نه EPA و نه شرکتهای بزرگ تولید ریشتراش یکبار مصرف این دادها را به روز نکردهاند. EPA در سال 2019 اعلام کرد که پیگیری این دادهها را متوقف کرده و برنامهای برای بهروزرسانی آنها ندارد.
تخمینها می گویند در سال 2020 بیش از 158 میلیون آمریکایی از تیغهای یکبار مصرف روزانه استفاده کردند. پیشبینی میشود که این تخمین به 160.1 میلیون آمریکایی افزایش یابد که برای نیازهای نظافت روزانه خود به تیغهای یکبار مصرف نیاز دارند.
چرا هیچ داده قابل تایید و به روز منظمی در مورد ردپای کربن تیغهای یکبار مصرف وجود ندارد؟
آنچه مشخص است این است که این صنعت فوقالعاده سودآور است. در سال 2019 ارزش صنعت تیغ یکبار مصرف جهانی بیش از 3.3 میلیارد دلار برآورد شد. و پیشبینی میشود که این ارزش تا سال 2027 به بیش از 4.3 میلیارد دلار افزایش یابد.
اما، فقط به این دلیل که هیچ اطلاعات رسمی وجود ندارد، به این معنی نیست که ما نمیتوانیم ردپای تقریبی کربن ریش تراشهای یکبار مصرف را تخمین بزنیم.
با استفاده از معیارهای بسیار ابتدایی در مورد مدت زمانی که میتوانید از تیغهای یکبارمصرف استفاده کنید، تعداد دفعات استفاده از آنها و تعداد دفعات اصلاح، میتوانیم تخمین بزنیم که میانگین استفاده سالانه حدود 16 پوند دیاکسید کربن تولید میکند.
بر اساس گزارش وبسایت 8billiontrees، یک تیغ پلاستیکی یکبار مصرف و غیر قابل بازیافت معمولا 43 گرم یا 0.095 پوند دیاکسیدکربن در هر بار استفاده ایجاد میکند.
اگرچه اکثر مصرفکنندگان از ریشتراشهای پلاستیکی یکبار مصرف به عنوان یک محصول یکبار مصرف استفاده میکنند، اکثر شرکتهای تولیدکننده ریشتراش یکبار مصرف ادعا میکنند که میتوان تا 10 بار هم از این تیغهها استفاده کرد.
بنابراین، اگر از یک تیغ پلاستیکی یکبار مصرف حداقل 10 بار قبل از دور انداختن آن استفاده کنید، سالانه حداقل 2.5 پوند ردپای کربن تولید خواهید کرد.
با این حال، اگر هنگام اصلاح از آب داغ استفاده میکنید، ردپای کربنی بیش از 13.5 پوند ایجاد میکند.
بنابراین، اگر از یک تیغ پلاستیکی یکبار مصرف حداقل 10 بار در هر خرید همراه با آب گرم استفاده کنید، میزان کربن سالانه شما حداقل 16 پوند است. با این حال همه این موارد تخمین است.
هیچ کس به طور قطع نمیداند ردپای کربن دقیق تیغهای یکبار مصرف چقدر است و تعداد دقیق آن احتمالا شگفتانگیز باشد. بر اساس برخی معیارها، مصرفکننده معمولی تنها 40 درصد از چرخه عمر ردپای کربن یک محصول ریشتراش یکبار مصرف را از طریق مصرف تولید میکند.
به عبارت دیگر، بیش از 60 درصد از ردپای کربن چرخه زندگی که برای تولید و ارسال تیغ ایجاد میشود، مدتها قبل از خرید مصرفکننده ایجاد شده است.
راههایی برای برونیابی چنین اطلاعاتی وجود دارد، زیرا اجزای اصلی در یک محصول ریشتراش یکبارمصرف فلز و در درجه بالاتر پلاستیک هستند.
بر اساس دادههای عمومی، بهطور کلی در تمام کره زمین، از طریق تولید #پلاستیک در هر سال، 1.8 میلیارد تن #ردپای_کربن تولید میکند؛ و این تخمین، تمام پلاستیکهای موجود در #محیط_زیست را که صدها یا هزاران سال طول میکشد تا به طور طبیعی تجزیه شوند، بهحساب نمیآورد.
سالانه بیش از 2 میلیارد تن محصولات فولادی، فلزی و آلیاژی در سطح جهان تولید میشود که مسئول بیش از 40 درصد گازهای گلخانهای سالانه حاصل از صنعتی شدن جهان است.
از آنجایی که هم فولاد و هم پلاستیک اجزای اصلی در محصولات ریشتراش پلاستیکی یکبار مصرف هستند، منطقی است که حدس بزنیم که ردپای کربن ریشتراشهای یکبارمصرف احتمالاً بسیار بیشتر از آن چیزی است محاسبه شده است.
منبع:
https://8billiontrees.com/carbon-offsets-credits/carbon-footprint-of-disposable-razors/
#فاطمه_لطفی
#روزنامه_سفر_میمنت
https://t.me/RoznamehSafareMeimanat کرد که پیگیری این دادهها را متوقف کرده و برنامهای برای بهروزرسانی آنها ندارد.
تخمینها می گویند در سال 2020 بیش از 158 میلیون آمریکایی از تیغهای یکبار مصرف روزانه استفاده کردند. پیشبینی میشود که این تخمین به 160.1 میلیون آمریکایی افزایش یابد که برای نیازهای نظافت روزانه خود به تیغهای یکبار مصرف نیاز دارند.
چرا هیچ داده قابل تایید و به روز منظمی در مورد ردپای کربن تیغهای یکبار مصرف وجود ندارد؟
آنچه مشخص است این است که این صنعت فوقالعاده سودآور است. در سال 2019 ارزش صنعت تیغ یکبار مصرف جهانی بیش از 3.3 میلیارد دلار برآورد شد. و پیشبینی میشود که این ارزش تا سال 2027 به بیش از 4.3 میلیارد دلار افزایش یابد.
اما، فقط به این دلیل که هیچ اطلاعات رسمی وجود ندارد، به این معنی نیست که ما نمیتوانیم ردپای تقریبی کربن ریش تراشهای یکبار مصرف را تخمین بزنیم.
با استفاده از معیارهای بسیار ابتدایی در مورد مدت زمانی که میتوانید از تیغهای یکبارمصرف استفاده کنید، تعداد دفعات استفاده از آنها و تعداد دفعات اصلاح، میتوانیم تخمین بزنیم که میانگین استفاده سالانه حدود 16 پوند دیاکسید کربن تولید میکند.
بر اساس گزارش وبسایت 8billiontrees، یک تیغ پلاستیکی یکبار مصرف و غیر قابل بازیافت معمولا 43 گرم یا 0.095 پوند دیاکسیدکربن در هر بار استفاده ایجاد میکند.
اگرچه اکثر مصرفکنندگان از ریشتراشهای پلاستیکی یکبار مصرف به عنوان یک محصول یکبار مصرف استفاده میکنند، اکثر شرکتهای تولیدکننده ریشتراش یکبار مصرف ادعا میکنند که میتوان تا 10 بار هم از این تیغهها استفاده کرد.
بنابراین، اگر از یک تیغ پلاستیکی یکبار مصرف حداقل 10 بار قبل از دور انداختن آن استفاده کنید، سالانه حداقل 2.5 پوند ردپای کربن تولید خواهید کرد.
با این حال، اگر هنگام اصلاح از آب داغ استفاده میکنید، ردپای کربنی بیش از 13.5 پوند ایجاد میکند.
بنابراین، اگر از یک تیغ پلاستیکی یکبار مصرف حداقل 10 بار در هر خرید همراه با آب گرم استفاده کنید، میزان کربن سالانه شما حداقل 16 پوند است. با این حال همه این موارد تخمین است.
هیچ کس به طور قطع نمیداند ردپای کربن دقیق تیغهای یکبار مصرف چقدر است و تعداد دقیق آن احتمالا شگفتانگیز باشد. بر اساس برخی معیارها، مصرفکننده معمولی تنها 40 درصد از چرخه عمر ردپای کربن یک محصول ریشتراش یکبار مصرف را از طریق مصرف تولید میکند.
به عبارت دیگر، بیش از 60 درصد از ردپای کربن چرخه زندگی که برای تولید و ارسال تیغ ایجاد میشود، مدتها قبل از خرید مصرفکننده ایجاد شده است.
راههایی برای برونیابی چنین اطلاعاتی وجود دارد، زیرا اجزای اصلی در یک محصول ریشتراش یکبارمصرف فلز و در درجه بالاتر پلاستیک هستند.
بر اساس دادههای عمومی، بهطور کلی در تمام کره زمین، از طریق تولید #پلاستیک در هر سال، 1.8 میلیارد تن #ردپای_کربن تولید میکند؛ و این تخمین، تمام پلاستیکهای موجود در #محیط_زیست را که صدها یا هزاران سال طول میکشد تا به طور طبیعی تجزیه شوند، بهحساب نمیآورد.
سالانه بیش از 2 میلیارد تن محصولات فولادی، فلزی و آلیاژی در سطح جهان تولید میشود که مسئول بیش از 40 درصد گازهای گلخانهای سالانه حاصل از صنعتی شدن جهان است.
از آنجایی که هم فولاد و هم پلاستیک اجزای اصلی در محصولات ریشتراش پلاستیکی یکبار مصرف هستند، منطقی است که حدس بزنیم که ردپای کربن ریشتراشهای یکبارمصرف احتمالاً بسیار بیشتر از آن چیزی است محاسبه شده است.
منبع:
https://8billiontrees.com/carbon-offsets-credits/carbon-footprint-of-disposable-razors/
#فاطمه_لطفی
#روزنامه_سفر_میمنت
https://t.me/RoznamehSafareMeimanat

پیام های کلیدی روز جهانی آب
💧آب هم می تواند صلح ایجاد کند هم جرقه درگیری باشد. هنگامی که آب کمیاب یا آلوده است، یا زمانی که مردم برای دسترسی به آن تلاش می کنند، تنش ها بر سر آب می تواند افزایش یابد. با همکاری در زمینه آب، ما می توانیم نیازهای آبی همه را متعادل کنیم و به ثبات جهان کمک کنیم.
💧رفاه و آرامش به آب متکی است. همانطور که کشورها در حال تلاش برای مقابله با تاثیرات تغییرات اقلیمی، مهاجرت دسته جمعی و ناآرامی های سیاسی هستند، باید همکاری آب را در مرکز برنامه های خود قرار دهند.
💧آب می تواند ما را از بحران خارج کند. ما میتوانیم با اتحاد حول محور آب، استفاده منصفانه و پایدار از آب، هماهنگی بین جوامع و کشورها را از کنوانسیونهای سازمان ملل در سطح بینالمللی تا اقدامات در سطح محلی تقویت کنیم.
@ENVNEW
منبع: سازمان ملل
اخبار جمعیت
اخبار جمعیت8 سال پیشجلسه کتابخوانی و بررسی معضلات شهرستان رضوانشهر
اخبار جمعیت10 سال پیشحضور جمعیت در جشنواره سلامت در مدرسه آذر بهنیا
زنگ تفریح7 سال پیشحضور در دبستان دخترانه کوثر
دیدگاه7 سال پیش۱۴ آذر، روزجهانی خاک گرامی باد
اخبار جمعیت7 سال پیشگزارش تصویری اولین برنامه “یکشنبه های سبز” در پارک توحید رشت
اخبار جمعیت8 سال پیشتشکیل جلسه اعضای دفتر نمایندگی جمعیت زنان و جوانان حافظ محیط زیست رضوانشهر
دیدگاه8 سال پیشبه مناسبت ٢١ تير ماه، روز بدون پلاستيك
اخبار جمعیت10 سال پیشمدرسه سبز کوثر به مناسبت هفته منابع طبیعی و روز درختکاری برگزار کرد












